Często myślimy, że do Boga trzeba przyjść w pełnej zbroi, silnym i nienagannym. Ale dzisiejszy odpust przypomina nam o czymś innym: że najwięcej światła wpada do środka przez nasze pęknięcia. Bóg nie szuka u nas doskonałości, która jest zimna jak marmur. On szuka serca, które choć poobijane, wciąż potrafi kochać. Jeśli On sam pozwolił się zranić, to znaczy, że w Jego ranach jest miejsce na każdy nasz ból, każdą trudną historię i każdy lęk. Nasz ośrodek to nie miejsce dla idealnych – to dom dla tych, którzy w swoich bliznach odnaleźli drogę do Niego, DO MIŁOŚCI.